Μετάβαση στο Linux.

Πριν απο μερικές μέρες τα πήρα στο κρανίο με το μαραφέτι του Gates.

Ηθελε σώνει και καλά να κατεβάσει το πρόγραμμα-ρουφιάνο για να δει εαν είμαι τίμιος ή άτιμος. Το συγκεκριμένο το έχει κατεβάσει και εγκαταστήσει και στο παρελθόν. Βάζοντας που λέτε το μαραφέτι θα έκανε (όπως έλεγε το license agreement) upload συμαντικά αρχεία του κώδικα όποτε έκρινε σκόπιμο η microsoft !!!

Δεν άντεξα άλλο … μετά απο τόσα χρόνια που παιδεύομαι με το λειτουργικό τους, έριξα καμιά δεκαριά μπινελίκια και πήγα στην αντιπέρα όχθη.

Εγκατέστησα την έκδοση Ubuntu 7.10 (χρήσιμος οδηγός εδώ http://www.adslgr.com/forum/showthread.php?t=163942#content_start ) και είδα το φώς μου.

Το όλο “πακέτο” έχει εκτός της διαφορετικής φιλοσοφίας, εγκατεστημένο το Openoffice με όλα του τα καλούδια, το Gimp (το αντίπαλο δέος του photoshop), το pidgin (εξαιρετικός IM), έναν image viewer, έναν video viewer και χιλιαδυό άλλα προγράμματα που μου έκαναν τη ζωή λίγο πιο εύκολη.

Επειδή όμως είμαι νέος στο linux αντιμετωπίζω δυσκολίες ακόμη, καθώς μερικά πράγματα πρέπει να γίνουν σε κονσόλα.  Έχω πάρει όμως την απόφαση και δεν κάνω πίσω … άλλωστε φιλοσοφώντας το λίγο ανακάλυψα ότι η δυσκολία μου δεν είναι να μάθω τις βασικές εντολές για την κονσόλα αλλά να βρώ χρόνο για να πειραματιστώ με αυτές.

Όπως και να έχει …
Bye bye Windows !

Τα της Εκκλησίας Σκέψεις.

Όπως είπα χθες διάφορα προβλήματα με κράτησαν μακριά από το “αγχολυτικό” μου blog.
Αυτό όμως, μου έδωσε το πλεονέκτημα να μπορώ να επεξεργαστώ περισσότερο από ότι συνήθως τις εξελίξεις της καθημερινότητας μου, είτε αυτές έχουν να κάνουν με προσωπικά θέματα είτε με ευρύτερα κοινωνικά. Ένα από αυτά είναι και η αλλαγή αρχιεπισκόπου.

Με τις θέσεις και απόψεις του εκλιπών Χριστόδουλου είχα με θέρμη διαφωνήσει σε συζητήσεις που κατά καιρούς γίνονταν στον κοινωνικό μου περίγυρο. Η διαφωνίες μου δεν αφορούσαν βέβαια τον άνθρωπο αλλά τον θεσμό της εκκλησίας και τον τρόπο που κινείτε στην χώρα μας.

Έχοντας (θεωρώ) μια όσο το δυνατόν ολοκληρωμένη άποψη λόγω των βιωμάτων μου για αρκετά χρόνια στο εσωτερικό της εκκλησίας, θεωρώ ότι ο θεσμός της εκκλησίας δεν συμβαδίζει με την εποχή μας. Η εκκλησία είναι θύμα του ίδιου της του οργανισμού. Ενώ όλα τριγύρω αλλάζουν με αστραπιαία ταχύτητα η εκκλησία είναι αγκιστρωμένη σε εποχές βυζαντίου.
Είναι αλήθεια ότι φάνηκε κάτι να αλλάζει με την εποχή Χριστόδουλου. Το άνοιγμα στους νέους ανθρώπους, η επαφή με το internet, ο εκσυγχρονισμός του ραδιοφώνου της εκκλησίας, η αλλαγή των “συμβούλων” με ιερείς και μη νέας ηλικίας και υψηλού μορφωτικού επιπέδου κ.α. είχαν άμεσο θετικό αντίκτυπο στην εικόνα της εκκλησίας, τουλάχιστον για τα πρώτα χρόνια διότι μετά άρχισε και πάλι η οπισθοδρόμηση (πχ. ανοικτός πόλεμος για τις ταυτότητες, μέτωπο με το φανάρι κ.α.).
Όπως και να έχει, ο άνθρωπος Χριστόδουλος –με τον οποίο ξανάλεω δεν μπορούσα να συμφωνήσω- έβγαζε ζωντάνια, νεύρο και οξύτητα πνεύματος στην καθημερινότητα του … κάτι το οποίο δεν μπορώ να πω για τον νέο αρχιεπίσκοπο.

Δεν θα εξετάσω τους λόγους που εξελέγη ο συγκεκριμένος άνθρωπος, οι λόγοι αυτοί δεν με απασχολούν καθότι για όποιον ερευνήσει βαθιά θα ανακαλύψει τις συντεχνίες που δημιουργούνται με αποτέλεσμα οι ανώτατοι ιερείς να μην εμφανίζονται –ως οφείλουν- σαν εκπρόσωποι του οίκου του θεού αλλά ως πολιτικά πρόσωπα και μάλιστα του χειρότερου τύπου. Αυτό όμως που θα εξετάσω είναι την απλή απορία που μου δημιουργήθηκε (και που σίγουρα πολύς κόσμος έχει). Ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος είναι 70 χρονών, είναι χαμηλών τόνων, δεν του αρέσει η δημοσιότητα, και θέλει τριγύρω του “ώριμους” ανθρώπους (βλ. συμβούλους) με υψηλό μορφωτικό επίπεδο. Ως εδώ καλά, αλλά πως θα με πείσει κάποιος ότι ένας άνθρωπος 70 ετών όσο και μορφωμένος να είναι, σε αυτή την θέση, θα έχει τα αντανακλαστικά να συνεισφέρει με τον λόγο του και τις πράξεις του προς όφελος του ποιμνίου ?

Τα πράγματα είναι απλά, όταν εγώ θα είμαι 70 (όσο και μορφωμένος να είμαι) δεν θα μπορώ να βρίσκω συχνότητες επικοινωνίας με το εγγόνι μου που θα είναι 20. Το εγγόνι μου θα μου μιλάει για δεδομένα θέματα και προβλήματα που αντιμετωπίζει στην κοινωνική του ζωή και εγώ θα νιώθω σαν εκείνον που ξέρει λίγα αγγλικά, δηλαδή καταλαβαίνω τι μου λεει ο συνομιλητής μου στα αγγλικά αλλά εγώ δεν μπορώ να του απαντήσω διότι δεν γνωρίζω πως. Αυτό φίλοι μου είναι το χάσμα γενεών. Εκτός βέβαια και εάν ο νέος αρχιεπίσκοπος θέλει να μιλάει μόνο στους συνομήλικους τους οπότε δεν υπάρχει πρόβλημα.

Θα πω κάτι επίσης που μπορεί να ακουστεί μακάβριο αλλά κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν είναι πραγματικότητα. Εύχομαι στον άνθρωπο να είναι χιλιόχρονος, ο Ιερώνυμος όμως είναι ήδη εβδομήντα, δηλαδή εκεί στην ιεραρχία που εκλέγουν τους αρχιεπισκόπους δεν το θέτουν σαν κριτήριο ότι δεν μπορεί η εκκλησία κάθε 5-7 χρόνια να αλλάζει αρχηγό και άρα ρότα, ιδέες και πολιτική ?

Αυτά τα ολίγα, θα τα ξαναπούμε σύντομα.
Φιλιά.

“Μακάριοι οι έχοντες χρόνο”

Έχω παραμελήσει αρκετά το προσωπικό μου χώρο.
Πέρασαν αρκετές μέρες από το τελευταίο μου post αλλά η όλη καθυστέρηση δεν έγινε επίτηδες. Όπως λεει και ο τίτλος του παρόντος “Μακάριοι οι έχοντες χρόνο” και εγώ δυστυχώς δεν έχω καθόλου από αυτόν και όχι μόνο έχω έλλειψη προσωπικού χρόνου αλλά νιώθω ότι μέρα με τη μέρα ο λίγος διαθέσιμος μειώνεται και αυτός. Και εξηγούμαι …

Μια που σήμερα είναι η μέρα του «Αγίου» Βαλεντίνου θα σας πω ότι με την γυναίκα μου (ο πρώτος μου έρωτας όπως λένε) είμαστε μαζί από τα 18 μας χρόνια.
Σήμερα ετών 32 βρέθηκα να συγκατοικώ σε ένα σπίτι με τρεις γυναίκες, την κύρια και … δύο γκόμενες (τις κόρες μου). Οι γκόμενες που λετε -όπως κάθε γκόμενα που σέβεται τον εαυτό της- μου έχουν πάρει τα μυαλά. Είναι ακόμα «πιπινάκια» αλλά ειδικά η μεγάλη (ετών 2) με τα νάζια, τα φιλιά, τις αγκαλιές και άλλα τέτοια χαριτωμένα με έχει αφήσει μόνο με κάτι ψιλά ίσα – ίσα για τα τσιγάρα μου.
Η μικρή (5 μηνών) ακόμα δεν σκαμπάζει από τέτοια αλλά σύντομα βλέπω και εκείνη να ακολουθεί τα βήματα τις μεγάλης.

Γιατί τα είπα όλα τα παραπάνω ? διότι έχουν άμεση σχέση με τον σχεδόν ανύπαρκτο προσωπικό χρόνο που έχω για να κάνω πράγματα που με ενδιαφέρουν. Για να το κατανοήσετε καλύτερα αυτό θα σας περιγράψω μια τυπική μου μέρα.
Συνήθως ξυπνώ (απότομα) κάπου ανάμεσα στις 05:30 με 06:00. Η γυναίκα μου έχει σηκωθεί πιο νωρίς για να ετοιμαστεί για την δουλεία της, λόγου του ότι πιάνει δουλεία στις 07:00 στις έξι πρέπει να φύγει. Άρα η ευθύνη για το τάισμα, άλλαγμα, νανούρισμα και ξανά κοίμισμα της μικρής πέφτει επάνω μου. Στις 8 φεύγω για την δουλεία μου και επιστρέφω γύρω στις 7 με 9 το βράδυ, τρωω (η νάρκη που με πιάνει μετά είναι η χαριστική βολή), κάνω ένα μπάνιο και μετά αρχίζει το ημερήσιο κυνηγητό το έρχεται πακέτο με ατάκες του στυλ …

-Ξένια (η “μεγάλη”) κατέβα από την καρέκλα … όχι μόνο θα πέσεις αλλά μετά θα σου σπάσω και το κεφάλι (σιγά μην μασήσει με τους ψευτό τσαμπουκάδες μου)
-Τι σου έχω πει εγώ και η μαμά ??!! … το μάτι στο νινί (νινί = η μικρή) δεν βγαίνει !!
-Μπορείς να μην τραβάς το dvd ! … εάν προσπαθείς να το χαλάσεις να σου φέρω κατσαβίδι (ειρωνικό σχόλιο μου στο οποίο η απάντηση της μεγάλης για το επόμενο μισάωρο είναι «μπαμπά καβίδη , καβίδηηη !!)
-Άσε παιδάκι μου τα μαλλιά της γιαγιάς σου, την πονάς (γιαγιά = η πεθερά μου , ένας αληθινός ήρωας αφού αντέχει ώρες την μεγάλη)

Το τέλος του κυνηγητού έρχεται γύρω στις 11 όπου η μεγάλη πίνει το γαλατάκι της φτιαγμένο από τα χεράκια μου και πάμε παρέα για ύπνο.
Γύρω στις 12 πλέον η μεγάλη έχει παραδώσει στον Μορφέα και εγώ έχω ένα ολόκληρο ΜΙΣΑΩΡΟ παρακαλώ δικό μου για να κάνω ότι θέλω … κοινός να κάνω ένα τσιγάρο υπό απόλυτη ησυχία και να χαζέψω λίγο στην τηλεόραση. Λεω επίτηδες μισάωρο διότι αποδεδειγμένα μετά από αυτό είναι αδύνατον να κρατήσω τα μάτια μου ανοικτά.

Με αυτά και άλλα οι μέρες περνούν με το ίδιο μοτίβο. Μεταξύ μας δεν έχω παράπονο, πέρα από δύσκολες στιγμές που εγώ και η γυναίκα μου έχουμε περάσει (σοβαρά θέματα υγείας, οικονομικά προβλήματα, ατυχήματα κλπ) όλα αυτά τα χρόνια έχουμε σταθεί αξιοπρεπώς. Δεν βαρυγκωμάμε την τωρινή μας κατάσταση (θα πέσει φωτιά να μας κάψει) αλλά βλέπω στα μάτια της και εκείνη σίγουρα στα δικά μου, την επιθυμία για μια απλή έξοδο … να βγούμε όπως κάναμε πριν από χρόνια οι δυο μας για φαΐ, όχι τίποτα extreme , ένα ταβερνάκι βρε αδερφέ και μετά νωρίς για νάνι … τώρα που το σκέφτομαι η τελευταία φορά που βγήκαμε ήταν τον Ιούνιο του 06. Για αυτό το ξανάλεω,
Μακάριοι οι έχοντες χρόνο … έστω και λίγο.

υγ.: Στο μεσοδιάστημα της απουσίας μου από το blog στην κοινωνία μας και την προσωπική μου ζωή έγιναν πολλά, νέος αρχιεπίσκοπος, Ζαχόπουλος-Μάκης-Θέμος & σια, μετάβαση στο Linux, αλλαγές στην εταιρεία μου, ιώσεις και άλλα πολλά τα οποία νιώθω πως εάν δεν τα βγάλω από μέσα μου θα σκάσω.
Οπότε επιφυλάσσομαι για νέα μου σύντομα.

Φιλιά.

Για όσους περίμεναν τα “blues”

Αρχές δεκαετίας ‘90.

Θυμάμαι οτι πηγαίναμε στον κολλητο που έκανε το πάρτυ λίγο μετά τις έντεκα και του λέγαμε “… ρε συ, θα φύγουνε σε λιγάκι , βάλε κανένα “blue-ζακι” να πάρουμε τα κορίτσια αγκαλιά” , και εγώ περίμενα καρτερικά να πάρω την Ειρήνη αγκαλιά … να χορέψουμε ένα ακόμα και μετά άλλο ένα , και όταν η μεγάλη της αδερφή της έλεγε ότι πρέπει να φύγουν … εγώ της έλεγα “έλα ειρηνάκι … ένα ακόμα”.

Αφιερωμένο στην Ειρήνη Φ. την πρώτη μου αγάπη, δίπλα απο το “μπασκετάκι” στους Αγ. Αγγέλους … μα πιο πολύ αφιερωμένο σε όσους περίμεναν τα “blues” .

Ααα ! … ώστε έτσι είναι ο γάμος.

Δεν θα πω ψέματα … αγαπώ την γυναίκα μου, μάλιστα είμαι πολύ περήφανος για εκείνη και ας μην της το έχω πει ποτέ. Μου αρέσει το ότι πήραμε πριν από 7 χρόνια την “μεγάλη” απόφαση και χωρίς φράγκο (δεν είχε βγει το ευρώ) στη τσέπη αγοράσαμε έπιπλα, αμάξι, σπίτι, καθαριστή για φασολάκια, juropro (σιδερώστρα hi-tech) κλπ.

Το μόνο που προφανώς ξεχάσαμε να αγοράσουμε είναι λίγο χρόνο για εμάς …. πως πέρασαν τα χρόνια, για πότε αυξήθηκαν οι υποχρεώσεις μας, από που ξεφύτρωσαν δυο κοντά ανθρωπάκια (πως είναι τα hobbits ? εεε λίγο πιο κοντά) που κλαίνε, φωνάζουν, σπάνε, προσπαθούν να βάλουν το δαχτυλάκι τους – και ενίοτε το δικό μου – στη μπριζα ?

Και η hobbitoμανα εκεί, αλύγιστη. Μεταμορφώθηκε σε ελάχιστο χρονικό διάστημα από το κοριτσάκι που είχε ανάγκη την παρουσία μου , σε μια ανεξάρτητη γυναίκα που με ένα μαγικό τρόπο επαναφέρει μια χαώδη κατάσταση στην αρχική της θέση.

Και εγώ λογικά πρέπει να άλλαξα, αν και δεν μπορώ να καταλάβω πως ή σε τι. Νιώθω απλά πιο κουρασμένος, δίνω περισσότερη προσοχή στην δουλειά μου καθώς τώρα φέρω ευθύνη και για άλλες ψυχές, μαθαίνω μέσα από τα μάτια ενός δίχρονου κοριτσιού το οποίο όταν μπαίνω στο σπίτι τρέχει με ανοιχτά χεράκια και φωνάζει “αμπά οκολάτα”.

Η αλήθεια όπως είπα είναι πως νιώθω πολύ κουρασμένος. Αλλά όταν ξαπλώνω στο κρεβάτι η μαμά μου ψιθυρίζει “καληνύχτα ματάκια” και η φωνούλα δίπλα της μου λεει “αμπά αγπάω νύκτα” … τότε νιώθω ευτυχησμένος.

Ο Αγγελος μας.

Ο άγγελος στην φωτογραφία είναι η μικρή Λυδία.

Το “μικρή” είναι άδικο να μπαίνει μπροστά στο όνομα της διότι τον τελευταίο ένα χρόνο που παρακολουθώ καθημερινά το blog της έχω κλάψει, χαρεί, τραγουδήσει, φωνάξει, με την ιστορία και τα απίστευτα κατορθώματα της.

Η Λυδία είναι ένα τετράχρονο αγγελούδι που αντιμετωπίζει μια νεοπλασία. Στα χρόνια αυτά που δίνει εναν τρομερό αγώνα έχει δίπλα της δυο απίστευτους γονείς. Δύο ανθρώπους με όλη την σημασία της λέξης. Η αγάπη που της μεταδίδουν καταφέρνει να περνάει και σε εμας τους απλους παρατηρητές (δεκάδες καθημερινά) αλλάζοντας μια για πάντα το πρίσμα που βλέπουμε την ζωή.

Το γαμώτο της ημέρας.

Ηρθε σήμερα μετά απο 2 εβδομάδων άδεια, αδελφικός φίλος και συνάδελφος στο γραφείο. Ομολογώ ότι δεν το περίμενα, απο το τηλέφωνο μου είχε πεί ότι πονάει πολλή το πόδι του (σπασμένο δάχτυλο γάρ) και ο γιατρός επιμένει να μείνει άλλη μια εβδομάδα στο σπίτι.

Έτσι λοιπον στα ξαφνικά τον βλέπω μπροστά μου. Κουτσαίνοντας , με σφιγμένο πρόσωπο απο την δοκιμασία του να έρθει απο το σπίτι του ως την εταιρεία και φανερά κακόκεφο.

“Τι έγινε ρε Δημήτρη … τρελάθηκες , τι κάνεις εδώ ?” τον ρωτάω

“Άσε φίλε, δεν μπορούσα να κάνω διαφορετικά” μου λέει κουρασμένα.

Πέρασαν οι ώρες και πήγαμε για φαΐ … εκεί μου το ξεφούρνισε,

“Ξέρεις … να … με πήρε ο “τάδε” (σσ. όπου “τάδε” βάλε νεο-προΐστάμενος = “γλύφω τα αφεντικά και κάνω τις βρομοδουλείες αντι για αυτούς”) και μου είπε ότι οι “πάνω” νομίζουν ότι λές ψέματα και ότι κάθεσε σπίτι και κολοβαράς”

Εγώ έμεινα με το στόμα ανοιχτό … οκ , έχω δει & ακούσει πολλά στο κ…χανείο που δουλεύω , αλλά αυτό !!! Ο άνθρωπος λέμε έχει προσκομίσει χαρτιά , ακτινογραφείες κλπ, δηλαδή τι άλλο θέλουν ? να τους φέρει και τον γιατρό απο το δημόσιο νοσοκομείο που τον κούραρε ?

Τα πήρα … μα το θεό , σήμερα ήταν ο συνάδελφος μου, αύριο θα είμαι εγώ.

Αααα ρε κάτι εταιρείες …. ανθρωποκεντρικές !!!